ഇത്തിള്ക്കണ്ണിയായ്....
നിലാവുപരക്കും നീലരാവിലെപ്പൊഴോ
ഹിമബിന്ദുനിറയും പുലരിയിലെന്നോ
നിഴലുകുറുകുമൊരുച്ചമയക്കത്തിലെന്നോ
നീയൊരിത്തിള്ക്കണ്ണിയായതെന്നില് ?
നിറഞ്ഞമൗനമെന്നിലൊരുവലയമായ്
വാക്കുകള് ഉതിരാതെതങ്ങിനില്ക്കവേ
ചിരിമങ്ങിയൊരു സുഖനൊമ്പരത്തിന്
തുടിക്കുംഹൃദയതാളമടക്കി നിശ്ശബ്ദയായ്,
മൂകാനുരാഗമൊരുവിഷാദഗാനമാലപിക്കവേ-
യൊന്നുപിന്തിരിഞ്ഞുനോക്കിയെങ്കിലും
അകലെദൃഷ്ടിയൂന്നി നീ ഗാനംശ്രവിക്കാതെ
മറഞ്ഞകലുമ്പോഴുരുകുന്നുവോ മാനസം?
നീകടന്നുപോകുംവഴികളിലെ കാല്പാടുകളെ-
ത്തലോടിയുമൊപ്പംമെല്ലെ പദമൂന്നിയും
ഒരുനിര്വൃതിയിലലിഞ്ഞു നടക്കവേ
അറിയാതെപോകുന്നുവോ ദിനരാത്രങ്ങളെ?
ഗദ്ഗദമൊരുവിങ്ങലായങ്ങടക്കുവാനും
നിറഞ്ഞമിഴിനീരുതിര്ത്താതിരിക്കുവാനും
പകലുമിരവുമിതുപോല്തുടരുവാന്
ശീലമാക്കിയതേതുഗുരുവിന് പാഠം?
മിഥ്യയെപ്പുല്കിയുറങ്ങിയുണരുവാനുള്ളം
നിത്യമഭ്യസിച്ചാര്ക്കുമഴലേകിടാതെ,
പുഞ്ചിരിയൊരാവരണമാക്കിച്ചിരിച്ചു-
മിങ്ങനെയീയിത്തിള്ക്കണ്ണിയുമീഞാനും..
സിന്ധു സുരേഷ്
No comments:
Post a Comment